23 sep Zondag 27 september: Zesentwintigste zondag door het jaar A – 2026
Ezechiël 18, 25-28 : Wie tot inzicht komt en zich afkeert van zijn slechte daden, blijft zeker leven.
Psalmen 25 (24), 4bc-5.6-7.8-9: ‘Gedenk uw barmhartigheid, Heer.’
Matteüs 21, 28-32 : ‘Tollenaars en ontuchtige vrouwen gaan eerder dan gij het Rijk Gods binnen’.
Op je stappen terugkeren, je bekeren…
Het beeld dat de evangelies ons geven van de joodse religieuze leiders met wie Jezus af te rekenen heeft, is allesbehalve fraai en positief. Hun plichtsgetrouwe naleving van de wet is als een burcht, waarbinnen zij zich opsluiten en beveiligen. Niemand, zelfs Jahwe niet kan hen daar raken. Zo ‘zeker’ zijn ze van hun gerechtigheid, dat Hij in hun ogen verplicht is hen hiervoor te belonen. Dit soort geloof lijkt inderdaad op een levensverzekering, die de mens verwerft op grond van zijn verdiensten. De parabel van de twee zonen die we vandaag beluisteren geeft een prik in deze opgeblazen zelfoverschatting. Opnieuw gaat het over een vader, die uitnodigt om te werken in zijn wijngaard, opnieuw wordt het al of niet beantwoorden aan deze vraag op de voorgrond geplaatst. Geloof moet immers beleefd worden en zijn uitdrukking vinden in concrete daden.
In de bijbelse taal wordt het beeld van de weg soms gebruikt om te spreken over de gelovige levenshouding. Bij de profeet Ezechiël wordt ‘de weg van de Heer’ aangegeven als de te volgen richting voor de joodse mens. Dat deze weg betrouwbaar is, daar staat Jahwe borg voor. Hij waakt er over dat zijn volk ‘rechte’ wegen bewandelt en daarom zendt Hij profeten, Godsmannen, die zelf voorgaan in geloof en trouw en oproepen tot bekering, wanneer dit nodig is. Dit doet Ezechiël in de eerste lezing. Hij hoopt dat de vertwijfelde Israëlieten nadenken en eerder zichzelf in vraag stellen dan wel God. Aan het einde van deze rij staat Johannes de Doper. Ook hij treedt op als wegbereider, als levend geweten van het toenmalige joodse volk. Hij spreekt over bekering en gerechtigheid doen en nodigt zijn toehoorders uit zich de ogen te openen voor de unieke Bode van Godswege: Jezus. Hij is niet langer een verwijzing naar ‘de weg van de Heer’, Hij is de Weg zelf, de Waarheid e, het Leven. Zozeer vallen zijn woorden en daden samen, dat wie Hem volgt, de Vader vindt. Klaar en duidelijk tekent Hij uit wat het betekent ‘christen’ te zijn. Hij maakt het concreet en tastbaar en legt het voor aan elke gedoopte afzonderlijk en aan elke gemeenschap van gelovigen.
Dit is de vraag voor al wie Jezus ontmoette. Ze behoort ook tot kern van de parabel. Het verhaal is niet geïnteresseerd in wat beiden denken en zeggen. Enkel het ‘doen’ wordt beoordeeld. Blijkbaar delen én Jezus én de joodse leiders dezelfde mening: de tweede gehoorzaamde aan de wil van de vader, de eerste niet. Meteen doen de hogepriesters en de oudsten een uitspraak over zichzelf.
Pater Nikolaas Devynck o.s.b.
Monnik van de Sint-Andriesabdij-Zevenkerken
Gewezen padre bij Infra Antenne Noord – Sint-Kruis Brugge
Matteüs 21, 28-32:
28“Wat denkt ge van het volgende? Een man had twee zonen. Hij ging naar de eerste toe en zei: Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard. 29 Goed vader, antwoordde deze, maar hij deed het niet. 30Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Deze antwoordde: Neen, ik wil niet; maar later kreeg hij spijt en ging toch.31Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedaan?” Ze zeiden: “De laatste.” Toen zei Jezus hun: “Voorwaar, Ik zeg u: de tollenaars en de ontuchtige vrouwen gaan eerder dan gij het Rijk Gods binnen. 32Johannes kwam tot u en beoefende de gerechtigheid; toch hebt gij hem geen geloof geschonken, terwijl de tollenaars en de ontuchtige vrouwen hem wel geloof schonken. Maar zelfs nadat ge dit had gezien, zijt ge toch niet tot inkeer gekomen en hebt ge hem geen geloof geschonken.”
New Revised Standard Version Updated Edition (NRSVUE)
“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”
Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.