08 jul Zondag 12 juli: vijftiende zondag door het jaar A – 2026
Jesaja 55, 10-11: Het woord dat komt uit de mond van de Heer keert niet vruchteloos naar Hem terug.
Matteüs 13, 1-23: Een gedeelte van het zaad viel in goede grond en leverde veel vrucht op.
De kiemkracht van Gods Woord
Van bij het begin van zijn optreden lokt Jezus’ doen en laten verschillende reacties uit. De mensen voelen zich in vraag gesteld. Enkelen gaan hierop in en vormen een kleine groep van leerlingen in wie de bereidheid groeit om zoals hun Meester te leven. De grote massa loopt achter Hem aan omwille van de genezingen en andere wonderen die Hij verricht. Onder religieuze leiders neemt de kritiek toe. Gezien de situatie ligt het voor de hand dat in de parabel van het zaad sprake is van verschillende soorten grond. Dit getuigt op zijn minst van realiteitszin en van een juist aanvoelen van de verscheidenheid van motieven die mensen tot bij Jezus brengt.
Gewoonlijk beluisteren wij deze parabel vanuit een moraliserende uitleg die erop volgt. De soorten grond waarop het zaad terecht komt staan beeld voor de verschillende menselijke reacties ten aanzien van het Woord dat verkondigd wordt. Wat evenwel niet wisselt en niet afhankelijk is van bepaalde omstandigheden dat is het zaaien van de zaaier. Wat er ook met het zaad gebeurt en waar het ook terecht komt, de zaaier houdt nooit op te zaaien. Hij kan niet anders, zo zeer voelt Hij zich verbonden met zijn schepping en met de mens aan wie Hij haar heeft toevertrouwd. De parabel brengt allereerst een boodschap omtrent God en pas op de tweede plaats spoort zij ons aan om ontvankelijke grond te zijn. Dit helpt ons wellicht om met een positiever ingesteldheid te leven. Al te dikwijls worden de vele onvruchtbaarheden van onze tijd opgesomd en maken mensen het bilan op van de oorzaken van het groeiend ongeloof. Velen geraken hierbij ontmoedigd, doch laten wij het voldoende weerklinken dat God altijd blijft zaaien, dat Hij eindeloos geduldig is en kan wachten tot er in ons hart een ‘ja’ ontluikt.
Als je nu weet dat het God zelf is die zijn Woord van trouw in het hart van de mens zaait, hoe komt het dan dat het zo weinig groeikansen krijgt? Eigenlijk zou het geen probleem mogen zijn, aangezien ons een blijvend houvast wordt aangeboden, een vertrouwen in het leven en in de toekomst. Doch we weten allen hoe vlug de omstandigheden die je meemaakt je uitdagen en je doen twijfelen. In die zin is het goed dat er sprake is van distels en doornen. Daartussen komt het zaad van Gods Woord terecht, daar ontkiemt het ook. Zoals in de natuur, zo horen ook in de parabel de zaaier, het zaad en de akker samen. God spreekt nooit buiten dingen en mensen om. Hij kiest voor de gewone weg, de gewone tekenen van elke dag.
P. Nikolaas Devynck o.s.b.
Monnik van de Sint-Andriesabdij-Zevenkerken
Gewezen padre bij Infra Antenne Noord – Sint-Kruis Brugge
Matteüs 13, 1-9:
1Op zekere dag had Jezus zijn huis verlaten en zat aan de oever van het meer. 2Toen verzamelde zich bij Hem een menigte, zó talrijk, dat Hij in een boot moest stappen om daar plaats te nemen, terwijl de hele menigte langs het strand bleef staan. 3Hij sprak tot hen over vele dingen in gelijkenissen. “Eens – zo begon Hij – ging een zaaier uit om te zaaien. 4Bij het zaaien viel een gedeelte op de weg en de vogels kwamen het opeten. 5Een ander gedeelte viel op de rotsachtige plekken waar het niet veel aarde had; het schoot snel op omdat het in ondiepe grond lag. 6Toen de zon was opgekomen kreeg het te lijden van de hitte, zodat het verdorde bij gebrek aan wortel. 7Weer een ander gedeelte viel onder de distels en deze schoten op, zodat het verstikte. 8Een ander gedeelte tenslotte viel op goede grond en leverde vrucht op deels honderd-, deels zestig-, deels dertigvoudig. 9Wie oren heeft, hij luistere.”
New Revised Standard Version Updated Edition (NRSVUE)
“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”
Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.