27 dec Kerstbezinning van hoofdaalmoezenier Eric Pétré: Kerstmis binnen Defensie… altijd bijzonder…
Kerstmis binnen Defensie… altijd bijzonder…
Beste militairen, beste families, beste collega’s,
In deze heilige nacht luisteren wij opnieuw naar de woorden van Jesaja: “Het volk dat in het donker wandelt, ziet een groot licht.” Het is een zin die de eeuwen heeft doorstaan omdat zij de menselijke ervaring zo precies raakt. Ook vandaag leven wij in een wereld die vaak donker aanvoelt: door conflicten, onzekerheid, snelle veranderingen, en de fragiliteit van vrede. En toch -precies daar, midden in die realiteit- klinkt de belofte van een licht dat niet uitdooft.
Dat licht verschijnt niet in de vorm van macht of triomf, maar in de kwetsbaarheid van een kind. De kribbe is geen decorstuk, maar een theologische provocatie die ons aan het denken zet, ons uitdaagt en om bekering vraagt. God kiest ervoor om de wereld binnen te treden op een manier die elke vorm van geweld, dwang of dominantie uitsluit. Hij komt niet om te heersen, maar om nabij te zijn. Niet om te imponeren, maar om te dienen. Niet om angst op te roepen, maar om vertrouwen te wekken.
En precies daar raakt het evangelie aan ‘de roeping’ van militairen. Want ook jullie kennen de ernst van verantwoordelijkheid, de waardigheid van dienstbaarheid, de kracht van trouw. Jullie weten dat vrede nooit vanzelfsprekend is, dat zij bewaakt moet worden, beschermd, opgebouwd… vaak in omstandigheden die complex zijn, soms gevaarlijk, vaak ver van huis. Jullie weten dat vrede niet goedkoop is. Zij vraagt om mensen die bereid zijn te waken, te dragen, te volharden.
Ware vrede ontstaat niet door afwezigheid van conflict, maar door de aanwezigheid van mensen die zich inzetten voor recht, menselijkheid en dialoog. Mensen die, zoals het evangelie het zegt, ‘de dingen van binnenuit verstaan’: de kwetsbaarheid van de mens, de waardigheid van elke persoon, de nood aan verzoening, de kracht van hoop. Militairen bevinden zich vaak precies op die plaatsen waar de wereld breekbaar is. Jullie zien de breuklijnen van dichtbij. En toch kiezen jullie ervoor om te ‘dienen’, om te ‘beschermen’, om ‘menselijkheid te bewaren’ waar die onder druk staat.
Het Kerstekind herinnert ons eraan dat ware kracht nooit losstaat van kwetsbaarheid. De weg van Bethlehem loopt naar Golgotha: van de kribbe naar het kruis. Het is één en dezelfde beweging van liefde, die zichzelf geeft. In die beweging herkennen wij iets van jullie eigen roeping: de bereidheid om verantwoordelijkheid te dragen, om risico’s te nemen, om offers te brengen wanneer dat nodig is. Niet uit roekeloosheid, maar uit overtuiging. Niet uit drang naar macht, maar uit zorg voor anderen. Niet uit plicht alleen, maar uit een diep besef van verbondenheid. Dit wordt mooi uitgedrukt in onze taal: ‘Ik dien in het leger…!’ Sommigen zeggen: ‘Dat is oude taal…’ Wij zeggen en tonen het telkens opnieuw: ‘Het is een tijdloze taal!’
In het evangelie horen wij de engel zeggen: “Wees niet bang.” Het is geen goedkope geruststelling, maar een uitnodiging om te leven vanuit ‘vertrouwen’. Vertrouwen dat het goede sterker is dan het kwade. Vertrouwen dat licht sterker is dan duisternis. Vertrouwen dat liefde sterker is dan de dood. Dat vertrouwen is geen naïviteit; het is een keuze die gedragen wordt door ervaring, door wijsheid, door innerlijke kracht. Het is dezelfde keuze die jullie maken wanneer jullie vertrekken op missie, wanneer jullie verantwoordelijkheid opnemen, wanneer jullie waken over vrede en veiligheid.
Vandaag denken wij ook aan wie niet thuis kan zijn: militairen die uitgezonden zijn, die hun taak vervullen in omstandigheden die wij hier slechts gedeeltelijk kunnen begrijpen. Moge het licht van Kerstmis hen nabij zijn, waar zij ook zijn. En wij denken aan de families -partners, kinderen, ouders- die mee-leven, mee-dragen, mee-waken. Jullie liefdevolle aanwezigheid is een stille kracht die Defensie draagt. Zonder jullie zou geen enkele opdracht dezelfde draagkracht hebben.
In deze nacht, waarin wij het nieuwe leven vieren, willen wij ook stilstaan bij hen die wij moesten loslaten. Militairen die ons zijn ontvallen tijdens opdrachten, door ziekte, door ongevallen, of in momenten waarin het leven te zwaar werd. Bij hun families zijn deze warme dagen vaak confronterende momenten, waarbij iemand die zo dierbaar was, zo gemist wordt… Zij ‘blijven’ ons nabij…Hun namen blijven geschreven in de harten van hun families, in de herinnering van collega’s en vrienden, in hun eenheden, en -zoals vaak wordt gezegd op militaire begraafplaatsen- in het licht van God, dat geen duisternis meer kent.
Kerstmis zegt ons dat geen leven verloren gaat in het niets. Dat elke liefde die gegeven werd, blijft. Dat het licht dat in Bethlehem is verschenen, ook schijnt over hen die ons zijn voorgegaan. Niet als een vage troost, maar als een stille zekerheid: dat het leven sterker is dan de dood, dat liefde niet ophoudt, dat verbondenheid ‘blijft’, net zoals liefde…
Moge dat licht ook jullie troosten, jullie dragen, jullie hoop geven. Niet door de pijn weg te nemen, maar door haar te omringen met een warmte die van elders komt… een warmte die ons telkens opnieuw uitnodigt om te geloven dat het laatste woord niet aan de duisternis is, maar aan het licht.
Beste militairen, beste families,
moge het licht dat in Bethlehem is opgegaan, jullie pad verlichten.
Moge het jullie kracht geven om verder te gaan, in dienstbaarheid, in verbondenheid, in vrede.
Moge het Kerstekind jullie hart vervullen met warmte, moed en hoop. En moge het Nieuwe Jaar nieuwe kansen bieden om te groeien in menselijkheid, in wijsheid, in geloof, en in de diepe vrede die niet van deze wereld is, maar wel in deze wereld kan worden gebracht …
door mensen die ‘dienen’.
De figuren die we ontmoeten bij de kerststal tonen vaak eenzelfde levenshouding: zij gaan door de knieën, maken zichzelf kleiner… omdat in dat kleine kindje ‘Iemand’ schuilgaat die zoveel groter is!
Een vrede- en hoopvolle Kerstmis
en een gezegend en gezond 2026!
Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.