16 aug Zondag 17 augustus 2025: 20ste zondag door het jaar
Lucas 12, 49-53
Een verrassende taal
Christen-zijn is iets ernstigs. Het Koninkrijk dat zo centraal staat in de verkondiging, bevat een aantal duidelijke waarden die geen geschipper toelaten. Het is geen neutraal project dat past in om het even welke maatschappij of cultuur. Integendeel, het legt prioriteiten: de mens, het welzijn van armen en misdeelden, oprecht Godsgeloof, inkeer, naastenliefde… Het ‘vuur’ uit het evangelie kan dus verschillende betekenissen hebben. Het doet denken aan de Geest die op Pinksteren in vurige tongen over de leerlingen kwam. Toen brak in hen een enthousiasme door, dat hen overal uitstuurde om te getuigen van hun geloof in Jezus, de Gekruisigde en verrezen Heer.
Tot op vandaag is het vertrouwen in zijn nabijheid en in de belofte van het Koninkrijk als een fakkel die nooit ophoudt te branden, omdat hij voortdurend wordt doorgegeven van individu naar individu, van gemeenschap tot gemeenschap, van volk tot volk. Vuur werkt ook zuiverend. Het veredelt en puurt uit. Het geeft licht en warmte. Het appèl dat van Jezus’ persoon en van Zijn boodschap uitgaat, laat mensen groeien in eerlijkheid, in bewogenheid voor elkaar, in innerlijke vrijheid en openheid voor God. Ook dat is een proces van rijpwording, dat soms pijn en tegenstand veroorzaakt, maar anderzijds brengt het een stille vreugde teweeg, omdat je mag ervaren dat je op de goede weg bent. Misschien wordt het je stilaan duidelijk dat je de woorden uit het evangelie niet zo scherp bedoeld zijn als je aanvankelijk dacht. De radicaliteit die eruit opklinkt, komt voort vanuit een oprechte bekommernis voor de mens en zijn geluk. Dit is voor Jezus het enige vuur dat Hem verteert en waarvan Hij alles prijsgeeft. Het is het vuur van de liefde, dat in Hem oplaait tot bevrijding van allen die de Vader Hem heeft toevertrouwd.
Is Jezus’ voorbeeld dan zo aanstekelijk, dat het verdeeldheid zaait tussen die wel en niet voor Hem kiezen? Het zou jammer zijn, indien het geloof in Iemand die een en al mildheid is, zou aanleiding geven tot ruzie en conflicten. Hopelijk vinden mensen dan wegen en woorden om met elkaar te blijven spreken en om te groeien in wederzijds respect. Toch opteert Jezus niet voor een kleurloze eensgezindheid of geen oppervlakkige vrede, die elke confrontatie vermijdt. Hij weet wat Hij wil en gaat recht door zee. Zijn radicaliteit betreft allereerst zichzelf en dan de gekwetste mens, die Hij overal ontmoet. Jezus wenst zijn leerlingen een radicaliteit die geen mensen tegen elkaar opzet, maar hen maakt tot een levend appèl voor een meer authentiek geloof.
Nikolaas Devynck o.s.b.
monnik van Sint-andriesabdij-Zevenkerken
gewezen padre bij Defensie
Lucas 12, 49-53:
49In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: “Vuur ben Ik op aarde komen brengen, en hoe verlang Ik dat het reeds oplaait! 50Ik moet een doopsel ondergaan, en hoe beklemd voel Ik Mij, totdat het volbracht is. 51Meent gij dat Ik op aarde vrede ben komen brengen? Neen, zeg Ik u, juist verdeeldheid. 52Want van nu af zullen er vijf in één huis verdeeld zijn, drie zullen er staan tegenover twee en twee tegenover drie: 53
de vader tegenover de zoon en de zoon tegenover de vader; de moeder tegenover de dochter en de dochter tegenover de moeder, de schoonmoeder tegenover haar schoondochter en de schoondochter tegenover de schoonmoeder.”
New Revised Standard Version Updated Edition (NRSVUE)
“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”
Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.