{"id":9824,"date":"2021-12-15T21:36:02","date_gmt":"2021-12-15T20:36:02","guid":{"rendered":"http:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/?p=9824"},"modified":"2021-12-17T21:57:51","modified_gmt":"2021-12-17T20:57:51","slug":"adventsbezinning-van-aalmoezenier-luc-carre-bij-de-vierde-zondag-van-de-advent","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/2021\/12\/15\/adventsbezinning-van-aalmoezenier-luc-carre-bij-de-vierde-zondag-van-de-advent\/","title":{"rendered":"In de Advent verwachten en hopen we. &#8216;Hopen&#8217; wat is dat? Enkele mijmeringen van padre Luc Carr\u00e9."},"content":{"rendered":"<p><span style=\"color: #0000ff\">In de voorziene lezingen \u2013 Oud- en Nieuw Testament \u2013 staat inderdaad heel centraal het idee van de verwachting van een verlosser en we spreken in de advent ook heel beslist over het groeien in verwachting naar de komst van deze verlosser, deze Messias.\u00a0 Het is een verwachtingstijd.\u00a0 Het is groeien naar licht.\u00a0 Het heeft alles te maken met hoop.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">De advent is niet alleen een geschiedkundig herinneren van wat er twintig eeuwen geleden gebeurde. Het is ook re\u00ebel maken dat die gebeurtenis ons vandaag nog altijd te beurt valt.\u00a0 We verwachten ook vandaag en ook vandaag komt de verlosser in ons leven.\u00a0 Er is een brug tussen verleden, wat we vandaag beleven in onze meest persoonlijke kring en wat er in de toekomst zal gebeuren.\u00a0 Zoals een collega het schreef: we zijn opgenomen in de \u00e9ne oneindige en universele geschiedenis van God met de mens en met Jezus als middelpunt.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Maar wat betekent dat nu eigenlijk in mijn persoonlijke leven?\u00a0 Wat betekent verwachten? Wat betekent hopen in mijn concrete leven als militair, als moeder, als vader?\u00a0 Wat heeft deze kerstboodschap \u2013 deze boodschap van hoop \u2013 mij te zeggen als ik te maken heb met persoonlijk lijden, wanneer mijn echtgenote of kind zwaar ziek is of ontspoort? Wat is hoop?<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Van 28 november tot 6 december vierden joden het <strong>chanoekah-feest<\/strong>.\u00a0 Het chanoekah-feest ontstond in de Griekse tijd toen het oude Isra\u00ebl overrompeld werd door deze nieuwe bezetter en deze bezetter de joden allerlei beperkingen oplegde en de tempel ontheiligde.\u00a0 Voor de joden was de maat vol en de \u00a0opstand van de Makkabee\u00ebn kende zijn opgang.\u00a0 De tempel werd heroverd en gereinigd, maar er was te weinig olie om de 8-armige tempelkandelaar te laten branden.\u00a0 Toch probeerden ze het met die weinige olie en een wonder geschiede.\u00a0 De kandelaar bleef de acht dagen branden.\u00a0 Tijdens het hedendaagse chanoekah-feest worden in de joodse huiskamer de kaarsen in deze 8-armige kandelaar dag per dag aangestoken en zo gedenken de joden niet alleen een historische gebeurtenis, maar brengen zij zo ook in herinnering om de moed nooit op te geven, altijd te blijven hopen, enz.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Een joods rabbijn vertelde ooit dit chanoekah-verhaal over hoop. <em>\u201cIk heb deze les van vertrouwen en hoop niet tijdens theologische colleges geleerd, maar in een miserabel concentratiekamp in het Duitse Silesi\u00eb, met de groteske naam Lieberose (liefelijke roos). Het was een koude winter van 1944. Hoewel we niets hadden wat leek op een kalender, nam mijn vader, die daar mijn medegevangene was, mij en een paar vrienden mee naar een hoek in onze barak. Hij zei, dat het vooravond van chanoekah was.\u00a0 Hij haalde een wonderlijk gevormde kom tevoorschijn, en begon een strak opgerolde doek aan te steken, het was onze chanoekah-kaars. De doek was gedrenkt in zijn kostbare, maar nu gesmolten margarine-rantsoen. Voordat hij de zegenspreuk kon zeggen, protesteerde ik tegen deze verspilling van voedsel. Hij keek me aan, en keek vervolgens naar de zelfgemaakte kaars. Hij zei: Jij en ik hebben gemerkt dat je drie weken zonder voedsel kunt leven.\u00a0 Eens hebben we ook bijna drie dagen zonder water geleefd. Maar je kunt geen drie minuten werkelijk leven zonder hoop.\u201d<\/em><\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Christenen die al eeuwen lang in de bakermat van het christenendom leven, hebben het nu sterk te verduren en worden een kleine minderheid.\u00a0 In landen zoals Irak en Syri\u00eb slaan er velen op de vlucht voor geweld en vrezen ze voor hun eigen leven.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Sarah uit Bagdad vertelt over haar vader <strong>Rabbi Polus<\/strong>.\u00a0 Hij werd op een dag aan de voordeur in een plas bloed dood gevonden. Het was verschrikkelijk. De vader van Sarah was leraar Engels en geschiedenis in een college in Bagdad.\u00a0 Hij was ook diaken in de lokale kerk en gaf les aan de kinderen uit de parochie. Hij leerde hen Aramees lezen en schrijven, de taal van ons christelijk geloof en werd daarom Rabbi genoemd. \u00a0Hij tolkte in de Golfoorlog soms voor de Amerikanen, daarom werd hij vermoord. Om de gedachtenis aan haar vader levendig te houden, blijft Sarah zich inzetten voor de kinderen in de parochie.\u00a0 Ze vertelt hen verhalen, laat hen tekenen en spelen.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Ook in Iraaks-Koerdistan zet <strong>father Jens Petzhold<\/strong> zich in voor de mensen in zijn parochie. Hij ledigt noden, geeft eten en onderdak, hij brengt moslims en christenen samen en bouwt zo aan een betere wereld. Sarah en father Jens geven hoop aan velen die geen hoop meer hebben.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Ook dichter bij huis hebben we hoop meer dan nodig. Ik vergis me niet.\u00a0 Nummer 4, de titel, verwijst niet naar de vierde adventszondag.\u00a0 Het verwijst niet naar de vierde kaars in de krans. Enkele weken geleden vroeg iemand me om een voorwerp mee te brengen dat voor ons als gezin symbool zou kunnen staan.\u00a0 Ons huisnummer leek me uitstekend aan deze vraag te voldoen.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Nummer 4, het cijfer dat tegen de voorgevel bevestigd is.\u00a0\u00a0 Het nummer van een huis waar we thuis mogen zijn.\u00a0 Een huis waar we mogen proberen, waar we mogen vallen en waar we elkaar weer helpen opstaan.\u00a0 Een huis waar we ons desondanks onze klein menselijkheid en onze fouten toch geliefd mogen weten.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">Mag het dan ook mijn wens zijn dat jullie in jullie familiekring elkaar hoop geven.\u00a0 Dat moet niet per definitie met grote daden zijn, meestal zijn het zelfs kleine daden waarmee we elkaar hoop geven en weer op weg helpen. Hopen is erop vertrouwen dat een nieuwe toekomst mogelijk is omdat je je geliefd voelt.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #0000ff\">De militairen die moeder of vader zijn, wil ik een hart onder de riem steken.\u00a0 Blijf volhouden, blijf elkaar graag zien.\u00a0 Kijk af en toe eens naar het nummer aan jullie huis.\u00a0 Hangt het er nog?\u00a0 Hangt het schuin en moet ik het weer wat recht hangen? Doe het maar eens, wacht er niet mee tot volgend jaar.<\/span><\/p>\n<p><span style=\"color: #008000\">Steek van week tot week een kaars aan, zodat het een beetje minder duister wordt in jezelf en om jullie heen. Nog een zalige adventstijd!<\/span><\/p>\n<p><strong><em>Padre Luc Carr\u00e9<\/em><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>In de voorziene lezingen \u2013 Oud- en Nieuw Testament \u2013 staat inderdaad heel centraal het idee van de verwachting van een verlosser en we spreken in de advent ook heel beslist over het groeien in verwachting naar de komst van deze verlosser, deze Messias.\u00a0 Het&#8230;<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":9825,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"class_list":["post-9824","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-telex"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9824","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9824"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9824\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9840,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9824\/revisions\/9840"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9825"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9824"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9824"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9824"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}