Decock Andr\u00e9<\/a><\/em><\/p>\n1\/2005<\/p>\n
Na de gebruikelijke ontvangst met alles erop en eraan, zoals we gewoon zijn in Peutie, na de even gebruikelijke plichtplegingen die de meesten al kennen en na de traditionele inleidingen kreeg onze spreker Jan Rolies, die niet aan zijn proefstuk toe was, het woord. Hij schetste de bedoeling van de dag. Het wordt een dag waar we heel goed moeten luisteren, niet alleen naar de spreker, maar ook naar mekaar (in de namiddag) en ook even zelf onze mond moeten open doen. Hij verduidelijkte dat met het beeld van de rugzak. Het leven is een voortdurend onderweg zijn. In de meeste gevallen is het zo dat een man en een vrouw elkaar ontmoeten.
\nNa korte tijd is het duidelijk dat ze elk een rugzak mee hebben. Een rugzak gevuld met vreugde en pijn, met bakstenen die zwaar wegen.
\nZe hebben geluk als ze over die inhoud kunnen praten met elkaar waardoor die rugzak stilaan lichter wordt en geleidelijk aan gevuld wordt met iets positiefs. Dat met elkaar praten en naar elkaar luisteren heeft als gevolg dat ze uitgerust zijn in een dubbele betekenis. Ze zijn uitgerust omdat ze rust gevonden hebben, maar ook uitgerust omdat ze een uitrusting mee hebben voor hun verdere tocht, ze hebben voedsel en kracht mee voor onderweg.
\nJan wil zijn uiteenzetting verdelen in 3 blokken. Zin en plezier vinden in het leven als geheel, in relaties en op het werk.<\/p>\n
1. Zin en plezier in het leven<\/strong><\/p>\nHet leven is een seksueel overdraagbare ziekte omdat we met ons allen sterven aan het leven. Leven is niet simpel. We lijden aan het leven. Ook het werk is lijden, ook beminnen is lijden.
\n7% van alle mensen lijdt aan depressie en de eerste oorzaak van sterven bij jongeren is zelfmoord. Leven is dus niet eenvoudig. Verwijzend naar een lied van Adamo kunnen en mogen we zeggen dat niemand het leven heeft gevraagd. Niemand is zijn eigen vader, zijn eigen moeder. Niemand is aanwezig bij zijn “ontstaan”. We zijn al lang vertrokken met ons leven voor we beseffen “dat” we leven.
\nEr zijn mensen met positieve en negatieve herinneringen aan dit begin. Zo zei ooit een gevangene dat hij de oorzaak en dus ook het gevolg is van een paar minuutjes plezier van zijn vader…
\nMeteen een eerste taak van elke ouder: praten over en met je kinderen daarover heeft een heel grote betekenis. Positief praten over je kinderen en niet negatief.
\nHet gevolg ligt duidelijk voor de hand. Als mijn ouders steeds positief over mij praten, dan heb ik het gevoel dat ik goed ben, dat ik iets kan.
\nOuders zeggen soms: je deugt niet, de man die met jou zal trouwen, amaai…enz.
\nVoor sommigen kan het leven dan ook een vergiftigd geschenk zijn. Moeder waarom leef ik.
\nHet leven is dus gave en opgave, geschenk en opdracht.
\nEigenlijk wordt er al over ons verteld van vooraleer we geboren werden, zelfs vooraleer we gemaakt werden.
\nHet is goed om eens te vragen aan ons moeder:
\n– ben ik ontvangen met liefde
\n– was men blij met mij
\n– hoe praatte men over mij, met mij
\nAls wij nu blij zijn dat we mogen en kunnen leven dan is dat omdat we de vitaliteit van onze ouders hebben meegekregen.
\nOns leven mogen en kunnen ervaren als een lust, is het grootste geschenk dat je nu zelf kunt meegeven aan je kinderen!
\nWees content, tevreden met wat je hebt!
\n“Mijn moeder zong en mijn vader floot een deuntje”, schrijft Van de Woestijne.
\nLeven is goed! Daarvoor is een basic-trust<\/em> nodig, een basisvertrouwen, waardoor je kunt geloven in de toekomst.
\nNegatief is je overal bedreigd voelen, schrik hebben voor morgen, je schuldig voelen dat je leeft, betalen om te mogen enz…
\nPlanten en dieren groeien als het ware vanzelf. Een mens zeker niet. Er kan veel gebeuren. Wij moeten zelf voortdurend keuzes maken!
\nWe dragen een erfelijke belasting en veel problemen mee.
\nVader heeft bijvoorbeeld de problemen niet opgelost maar doorgeschoven naar de kinderen.
\nVolwassen worden is de grote overgang van kind via puber naar verantwoordelijkheid.
\nLeven is:
\n* beminnen (voorplanten)
\n* werken
\n* denken aan de toekomst
\nAls kind heb je geen zorgen, maar eens moet je wel voor alles zorgen.
\nAls kloosterling had onze spreker jarenlang geen zorgen, alles was voor hem geregeld. Nu is het anders. Dat besef je pas als je erin zit.
\nGeloven in het leven en in jezelf is een weigering tot cynisme in de zin van “anderen hebben altijd geluk en ik niet”.
\nBlijven geloven in morgen is soms moeilijk, maar toch de moeite waard.
\nCfr. Het boek: ‘Ik heb je geen rozentuin beloofd!’
\nHet leven is geen kinderkamer waar moeke zorgt en beschermt.
\nSommigen blijven lopen met een fopspeen in de mond en zo kan je moeilijk praten!
\nLeven is geen kermis, integendeel: er wordt gevochten, er is weerstand.
\nSommigen zijn opgegroeid in weelde waar alles kon en mocht, pa en ma zorgden immers voor alles. Voor velen onder hen is het leven dan ook een grote ontgoocheling! Je krijgt niet het juiste werk, niet de gewenste pree, enz.
\nLeven is constant ‘crisis’ in de zin van: waar ben ik mee bezig, waar sta ik.
\nGelukkig zijn pijnpunten ook groeipunten.
\nHet leven is ook geen rust, want dan leef je niet meer. Leven is onrust, leven beweegt. Vergelijk maar met een plas water…
\nDit alles staat in schril contrast met wat de reclame (op TV onder andere) ons voorhoudt. We leven daardoor soms onder de ‘dictatuur’ van het gelukkig zijn.
\nWe dromen van geluk en in de reclame zweven de mensen soms en is alles ‘light’. Zweven met de wind (reclame op TV is wind!)
\nHet leven daarentegen is gemis, is tekort. Onze opdracht is juist om dat te ‘erkennen’, terwijl de mens voortdurend probeert dat te ontkennen.
\nTelevisie is immers een beeld-buis. We zijn slachtoffers van beelden en dus gefrustreerd.
\nNiemand is alles, niemand kan alles, niemand heeft alles.
\n“La douleur d’exister<\/em>“. We zijn nooit ‘vol’. “Ils portent leur d\u00e9sir en souffrance<\/em>“, als een rugzak.
\n“Ik had gedroomd” maar meestal is het leven anders geweest!
\nEr is maar 1 persoon die vol is en dat is een vrouw in verwachting.
\nDaarom hebben vrouwen soms last van een postnatale depressie omdat ze dan niet meer vol zijn, terug de leegte ervaren.
\nVolheid en leegte.
\nDaar speelt de reclame handig op in.
\nIn een brochure van Club Med beloven ze alles wat we dromen.
\nZin om 200% te leven(100% is niet genoeg)
\nZin om alles te beleven.
\nZin om nieuwe energie op te doen.
\nZin om intensief te sporten.
\nAllemaal slogans op het voorblad.
\nEn dan binnenin: “Bij Club Med is alleen het beste goed genoeg” met als ondertitels: vrijheid, plezier, harmonie.
\n“Bij Club Med doet u waar u zin in heeft”.
\nKeuze genoeg, dolce farniente…het kan allemaal, en niets moet.
\nU bent vrij om te doen of te laten wat u wilt….herbronnen op een afgelegen plekje… U doet waar u zin in heeft, geniet van uw vrijheid.
\nEn verder binnenin nog een aanvulling.
\nZin om exclusief te genieten.
\nEn liefst nog zonder zorgen met de ‘all-in’\u2013formule.
\nOnze reclamemakers spelen handig in op onze diepste verlangens en op alles wat we dromen. Dat is trouwens ook hun werk.
\nZe weten dat we opkijken naar topsporters als Justin Henin en Kim Clijsters.
\nZo worden ook wij uitgenodigd tot supertoestanden: intensief sporten.
\nHet gevolg is dat je ook vlug opgebrand geraakt.
\nReclamemakers weten dat we met ons allen \u00e9\u00e9n groot probleem hebben.
\nWe hebben energie tekort, slepen ons soms naar ons werk met depressies tot gevolg. Daarom moeten we nieuwe energie opdoen.<\/p>\nElke morgen en elke dag kiezen we voor het leven.
\nJe kan dat door voor de spiegel te zeggen: ik wil het opnemen vandaag.
\nEn niet ‘ik’ ben de beste.
\nVelen willen terug naar de moederschoot, de geborgenheid omdat ze eigenlijk schrik hebben om te leven. Zoals een vrouw die al 25 jaar lang 3 keer elke dag haar zelfde verhaal vertelt omdat ze niet kan loslaten.
\nVeel mensen zitten in een kooitje (soms een gouden kooitje) en willen er niet uit. Ze durven niet leven en blijven maar hetzelfde doen om niet te moeten veranderen.
\nNu zijn er meer en meer mensen die veranderen van leven.
\nHet kan een vlucht zijn om de onrust weg te krijgen. Maar het kan ook zijn dat je voelt dat je rijp bent om iets anders te doen. Veranderen mag nooit een vlucht zijn!
\nLeven is niet alleen leren ontvangen maar ook leren doorgeven.
\nLeren doorgeven is vruchtbaar willen zijn.
\nVruchtbaar zijn kan ook zonder kinderen!
\nMeteen een mooie slotvraag: wat ga je doorgeven aan je kinderen?
\nLeer te leven met passie. Het beste in het leven krijg je! Je moet er wel voor open staan.<\/p>\n
Besluit<\/em><\/strong>
\nWe zijn allemaal onderweg.
\nEen ieder heeft zijn eigen weg: jou weg is niet de mijne.
\nElk gaat zijn eigen weg, elk met zijn eigen verhaal, de man heeft zijn eigen verhaal, de vrouw heeft haar eigen verhaal.
\nSoms zeggen we wel eens: ik zou jou ‘weg’ willen gaan.
\nAls antwoord daarop luisterden we naar het mooie lied van Frank Sinatra: My Way<\/em>.
\nAls overgang naar het tweede deel luisterden we naar Stef Bos:<\/p>\nTussen de liefde en de leegte <\/em><\/strong><\/p>\nIk blijf mijn hele leven reizen.
\nIk volg de wegen van de twijfel.
\nIk zoek naar wat ik nooit zal vinden.
\nWant ik wil dwars door de dood heen zingen.<\/p>\n
Ik wil proberen iets te maken.
\nIk wil niet breken, ik wil niet haten.
\nMaar op zoek naar mooie woorden.
\nHeb ik de liefde vaak verloren.<\/p>\n
Ik ben altijd onderweg, ik ben altijd onderweg.
\nIk leef onrustig en onzeker.
\nTussen de liefde en de leegte.
\nIk ben altijd onderweg, ik ben altijd onderweg.
\nIk leef onrustig en onzeker.
\nTussen de liefde en de leegte.<\/p>\n
Dit is geen leven om te delen.
\nEn toch is heel m’n hart van jou.
\nMaar laat me niet teveel beloven.
\nWant ik blijf m’n dromen trouw.<\/p>\n
En ik wil nog zoveel woorden zingen.
\nHet is een passionele drang.
\nIk wil alleen en alleen bij jou zijn.
\nMaar ik vind nooit de balans.<\/p>\n
Dus ik blijf altijd onderweg.
\nIk blijf altijd onderweg.
\nIk reis onrustig en onzeker.
\nTussen de liefde en de leegte.
\nIk ben altijd onderweg, ik ben altijd onderweg.
\nIk reis onrustig en onzeker.
\nTussen de liefde en de leegte.<\/p>\n
2. Zin en plezier in onze relaties<\/strong><\/p>\nOns leven is begonnen in de schoot van ons moeder, die heel concrete vrouw.
\nEn dan gaan we onderweg zoals Stef Bos, steeds weer onderweg tussen de liefde en de leegte.
\nSoms ontbreekt het ons aan ‘moed’.
\nHet leven is broos, de liefde is broos.
\nEr is geen liefde zonder lijden. In sommige huwelijksceremonie\u00ebn laat men een glas vallen als symbool.
\nZonder liefde is er eigenlijk geen leven. Liefde maakt het leven tot ‘zinvol’ leven.
\nEen kind groeit eerst op in de liefdevolle geborgenheid van de moederschoot en bij de geboorte op de moeder gelegd en daarna op haar arm gedragen.
\nMoederliefde is de sterkste liefde en een kind weet dat. Het oermodel van de liefde is de moeder-kind relatie. Die verhouding moeder-kind werkt heel het leven door. Mannen herhalen dat in hun relatie.
\nEen man verlangt een moederlijke liefde. In therapie komt steeds de band met de ouders terug.
\nEen goeie relatie tussen man en vrouw is er een waarbij man en vrouw hun vader en moeder hebben verlaten, er afstand van hebben genomen, vooral affectief!<\/p>\n
Man en vrouw hebben ook een andere seksualiteitsbeleving.
\nEros is geen seks, erotiek is niet gelijk aan seksualiteit.
\nMan en vrouw hebben ook ‘beelden’.
\nZo denken mannen dat ze recht hebben op zorg, op seks. Sommigen zijn daar heel veeleisend in en willen 200% tevredenheid.
\nVandaar ook wellicht zoveel scheidingen.
\nIn een relatie moet je op dat vlak ‘geluk’ hebben.
\nDe verhouding moeder-kind bepaalt allereerst het gelukkig zijn.
\nDe partnerkeuze bepaalt dat verder. Er spelen dus 2 serieuze invloeden mee in het gelukkig worden.
\nHoe vrijer de keuze, hoe beter de keuze. Partnerkeuze is geen toeval!
\nSoms zoekt een vrouw een man tegenovergesteld aan haar vader.
\nIn de liefde moet je dus letterlijk geluk hebben.
\nEn dan moet je eraan werken, elke dag.
\nMan en vrouw zijn immers totaal anders van elkaar.
\nElk draagt zijn eigen rugzak mee, elk heeft andere ouders, komt uit een gezin met andere gewoontes…
\nLiefde is ook geven. Donner et pardonner, geven en vergeven. Dat staat lijnrecht tegenover “Je veux l’amour<\/em>” en “Hou van mij<\/em>“!
\nDe manier waarop je conflicten oplost is zo belangrijk in een relatie. Praten en nog eens praten en niet met bakstenen gooien. Zeg iets, breek uit jezelf.
\nLiefde vraagt tijd en aandacht. Liefde is traag. Dan spreekt men van fijn-gevoelige liefde. Zien, luisteren en spreken met je hart.
\nAf en toe zeggen: voor mij ben je goed genoeg, ik ben blij met u.
\nNooit kleineren, noch je partner, noch de familie van je partner.
\nSouplesse hanteren in het nemen van beslissingen. Niet altijd dezelfde die alles beslist. Het leven moet je samen delen en beseffen dat de wittebroodsweken nooit terugkomen.
\nHet moet deugd doen om op je sterfbed van je partner te horen: “Ik zou opnieuw terug met jou beginnen” en te kunnen vragen: “Ben je gelukkig met mij ?”.
\nJe mag dat trouwens af en toe eens vragen (bvb.met Valentijn)
\nElke man is verschillend. Elke vrouw is verschillend. En als je dan beide samen neemt, zijn er nog meer verschillen.
\nEen vrouw vraagt regelmatig: mag ik er zijn voor u, ben ik goed genoeg voor u. Een vrouw heeft meer nood aan bevestiging dan een man.
\nVrouwen weven relaties. Ze leggen meer contacten dan mannen. Ze bellen dus ook meer met de telefoon om afspraken te maken met familie en vrienden.
\nEen koppel is meer dan man + vrouw.
\nEen koppel deelt verhalen en bouwt samen verhalen op.
\nMan en vrouw zitten ook vaak in een routine.
\n1% scheidt nog na 40 jaar huwelijk. De kinderen zijn het huis uit en elk gaat (verder) terug hun eigen weg.
\nMensen zijn soms ook bang om verlaten te worden. Voor sommigen is dat een reden om zich niet te binden (vb. een LAT-relatie)
\nLiefde brengt de mens tot volheid, liefde doet me uitbreken uit mezelf, uit mijn pantser. Liefde is het avontuur van tweezaamheid. Het bed-delen is niet evident. Het is je overgeven aan de slaap en ook in de armen van de andere.
\nLiefde is ook het avontuur van lichaam en geest. Ik zou je kunnen opeten, ik voel je warmte lijfelijk.
\nLiefde is het verhaal van het op weg zijn (ook met kinderen).
\nLiefde is tot rust komen, je rugzak mogen neerzetten…
\nHeel ons leven zijn we bezig met ons te hechten aan mensen en dingen. Inpalmen, bezitten, bewaren.
\nEn telkens weer moeten we ons ont-hechten.
\nOnthechting is de pijn eigen aan elk leven. Het leven vraagt dat constant. Rouwen is onthechting, verdriet om het afscheid.
\nWe luisterden naar Jo Lemaire: Je suis venue te dire que je m’envais<\/em>.<\/p>\nDeel 3: Zin en plezier in ons werk<\/strong><\/p>\nZin hebben in je werk. Zin in de drie betekenissen van het woord.
\n1. betekenis geven aan je werk.
\n2. richting geven, namelijk welke richting gaat mijn bedrijf, mijn werk uit.
\n3. goesting, doe ik nog mijn werk graag.
\nDe betekenis van het werk. Niet enkel voor mezelf, ook voor mijn gezin, ook voor het groter geheel, het algemeen belang en als ik ouder wordt. Werk geeft structuur aan het leven.
\nWat de richting betreft hebben we vooral nood aan echte leiders die de richting aanwijzen.
\nEn voor de goesting is het broodnodig dat ons werk leuk kan zijn en dat we er waardering voor krijgen.
\nHet werk is spijtig genoeg niet altijd leuk en de plaats van het werk niet altijd aangenaam.
\nEr zijn twee modellen van werken. Het driehoeksmodel en het rondetafelmodel.
\nHet driehoeksmodel met de baas aan de top en het overlegmodel of het model van de rondetafelconferentie. Het zijn twee verschillende culturen. Overleggen of hi\u00ebrarchisch bevelen. De 2 doen samen gaan is niet altijd evident.<\/p>\n
Top is immers een magisch woord.
\nDe dictatuur van de top.
\nTopsport, topoverleg, topwedstrijd, topprestaties, in topvorm, met topresultaten.
\nWe laten ons vangen in een wedstrijd die ons leegzuigt.
\nMag het a.u.b. iets minder zijn. Er kan maar \u00e9\u00e9n de eerste zijn.
\nWaar blijft dan nog de voldoening bij al de anderen.
\nEr is heel veel nood aan onthaasting.<\/p>\n
Een ganse boterham die we gelukkig niet in \u00e9\u00e9n keer moesten slikken.<\/p>\n
Deel 3<\/strong> kregen we na het middagmaal te verorberen net voor we in groepjes gingen voor het groepswerk.
\nWe kregen wat richtingsvragen mee. Niet iedereen moest op alle vragen antwoorden. Een greep uit de gesprekken.<\/p>\nDeel 1: Leven<\/em><\/strong>
\nHoe ervaar jij het leven? Als last \u2013 lust \u2013 gave \u2013 opgave?
\nEr was een hele waaier van antwoorden. Gaande van lust en opgave over lust en gave tot opgave en lust afzonderlijk.
\nLast scoorde niet. Gelukkig maar.
\nDe commentaar was veelal dat het afhankelijk was van…
\n– het moment
\n– de situatie (vb. verliefd- partner terminaal enz.)
\n– de opdracht (vb. kinderen opvoeden in een maatschappij die (te) veeleisend is)
\n– de vele verplichtingen van het leven<\/p>\nWat wil je aan je kinderen meegeven? (schrijf een tekst voor een muurtegeltje)
\nVerdraagzaamheid; zekerheid; liefde; zelfvertrouwen; respect voor de medemensen; leef je leven zonder spijt (geweten); kennis; voorbeeld; levenswijsheid; iedere dag is een nieuwe kans, iedere dag leer je bij; huiselijke liefde is de bouwsteen voor geluk; eerlijkheid; ga steeds vrolijk door het leven; respect; geloof; levenslust; blijheid; het leven is er om er in te bijten; probeer hard(hart) te werken maar vergeet zeker niet te leven; profiteer van je leven en blijf jezelf, je hebt maar \u00e9\u00e9n leven; ik wil je altijd helpen in jou keuze van het leven die je zelf moet kiezen.<\/p>\n
Muurtegeltjes:<\/em><\/strong>
\n– na regen komt zonneschijn
\n– pluk je dag, pluk de dag, carpe diem
\n– waar liefde sterft, sterft het leven
\n– leven doet leven
\n– leven en laten leven
\n– ik vind jou de moeite waard
\n– als je niets te doen hebt, doe het dan niet hier
\n– jou begrepen voelen door je omgeving, dat is gelukkig zijn.<\/p>\nHoe ga je om met moedeloosheid? Uitzichtloosheid?
\nIn de mate van het mogelijke negeren, niet in berusten, praten.
\nPraten!
\nPraten, praten, oplossing zoeken, dingen uitproberen.
\nGa vroeg in bed en soms eens een pintje teveel.
\nEr over praten in het gezin en met goede vrienden.
\nOok aan een tunnel komt een einde.
\nMe proberen voor te stellen dat anderen het nog moeilijker hebben.
\nMorgen is een nieuwe dag.
\nLaat het niet om je heen gaan, doe er iets aan.
\nIk verzet me ertegen en probeer het positieve te zien.
\nAls ik het even niet zie zitten, dan ga ik gewoon naar buiten de natuur in, en dan kom ik tot rust, en dan weet ik dat het leven toch mooi is, en dan zijn mijn batterijen weer opgeladen.
\nOverlopen, verwerpen en herpakken.
\nTrachten te praten.
\nBrengt het geloof je troost, geborgenheid, zin?
\nBij sommigen wel, bij anderen niet, het merendeel neen…
\nJa, maar op mijn eigen manier.
\nMisschien. Soms wel.
\nIn oude teksten waarop het geloof zich baseert, vinden we dezelfde vragen en antwoorden als in de wereld van vandaag. We blijven mensen van vlees en bloed die wijzer willen worden.
\nVooral troost.
\nTroost en geborgenheid.
\nZin.
\nWat is geloof?
\nWat is geloof? Als iedereen gelooft in zichzelf en in zijn relatie met de kinderen en zijn partner, dan zijn we al ver genoeg.
\nHet geloof roept vragen op.
\nToch wel!<\/p>\n
Ervaar je dat je evolueert in het leven? Hoe?
\nMaterieel wel. Positieve ervaringen die men elke dag uit het leven leert.
\nDoor tegenslagen wordt men sterker en kan men evolueren in positieve zin.
\nJa, bepaalde dingen zie ik anders dan vroeger.
\nHoe ouder, hoe meer levenswijsheid, doordat je steeds meer leert.
\nDuidelijk wel! Ik kan meer slagen door mijn eigen ervaring en de ervaring van anderen. Het lukt me beter om mijn eigen tempo te kiezen in het leven. Mijn interesses worden duidelijk ruimer.
\nJa, ik ben rijper geworden en dat uit zich vooral in mijn relatie.
\nJa, je ziet de dingen anders door je leeftijd.
\nJa, door de rijkdom van de communicatie en de omgang met veel mensen.
\nJe kan leren uit al wat je meemaakt.
\nIedere dag leer ik wel iets bij.
\nJa, hoe ouder, hoe wijzer.
\nOuderdom brengt wijsheid.
\nJa, ervaring na ervaring.
\nMeer nadenken en relativeren.<\/p>\n
Deel 2: relaties<\/em><\/strong>
\nWat verwacht jij van je partner?
\nDat we ongeveer op dezelfde golflengte zitten.
\nWederzijds respect.
\nNaar mekaar luisteren en praten, luisterbereidheid.
\nGeborgenheid, vertrouwen, seks, liefde.
\nTrouw en vooral vertrouwen van elkaar.
\nNiet meer dan van mezelf.
\nLiefde en genegenheid zijn voor mij de basis tot geluk binnen een relatie.
\nEerlijkheid en respect.
\nEen goede verstandhouding met als hoofdpunten verdraagzaamheid, begrip en respect, een vorm van medeleven.
\nVertrouwen en openheid.
\nLiefde, eerlijkheid en warmte. Dat we samen er iets moois van maken.
\nElkaar de vrijheid geven om te leven.
\nOprechtheid, respect, genegenheid en begrip.
\nHetgeen ik krijg! En dat is geborgenheid, liefde, iedere dag een dag weer samen.<\/p>\nWat heb je geleerd over een relatie na x aantal jaren samenleven?
\nHet gaat niet altijd zoals men het wil.
\nMen zit niet altijd op dezelfde golflengte.
\nPraten over problemen en gezonde discussies voeren om problemen op te lossen.
\nHet is geen rozengeur en maneschijn. Je partner leren aanvaarden zoals hij is. Water in de wijn doen maar geen watersmaak.
\nZoals wijn, altijd maar beter.
\nHet is geven en nemen en veel water bij de wijn doen.
\nDat je wat uit elkaar groeit en dat het dan niet gemakkelijk is om de knop in je leven om te draaien.
\nDat toch niet ieder van ons echt weet wat eigenlijk het bijzonderste is, wat belangrijk is voor hem of haar.
\nVeel communiceren is nodig. Compromissen sluiten.
\nDat het niet gemakkelijk is samen te leven omdat we zeker in het begin mekaar proberen te veranderen. Maar na jaren komen we tot de conclusie dat we niet samenzijn om elkaar te veranderen maar om samen iets op te bouwen.
\nVeel te veel om in woorden te vertellen, zowel door lief als door leed.<\/p>\n
Deel 3: werk<\/em><\/strong>
\nWat vind je boeiend in je werk?
\nDoor het probleem van vele mutaties met verhuizen tot gevolg weten sommigen niet meer wat ze moeten kiezen, een kazerne op aanvaardbare afstand of een aangenaam werk. Beide kansen samen grijpen is veel meer uitzondering dan regel.
\nDaarom hebben een aantal geen goesting meer om te gaan werken en zeggen anderen dat ze niet zouden gaan werken tegen hun goesting.
\nSommigen vinden in hun werk veel afwisseling, ze moeten niet altijd hetzelfde doen en het is ook niet altijd allemaal gepland.
\nZelfstandigheid en sociaal contact worden sterk geapprecieerd.
\nKeukenpieten vinden hun werk boeiend, zeker op manoeuvres. En in de bar en de garage is het eveneens boeiend.
\nCollega’s en sociaal contact.
\nHet mogen deelnemen aan een JoB-dag.
\nWerk hebben en niet met je duimen hoeven te draaien.
\nJe job onder de knie hebben, zelfstandigheid, zicht op de creatie.
\nOmgang met jongeren.
\nMogelijkheid om veel bij te leren.
\nWerken met en voor mensen.
\nSoms een Sinterklaasgevoel als ik een dossier positief mag afhandelen.
\nWerken met verschillende nationaliteiten.
\nAls chauffeur voortdurend de vrijheid om de baan op te mogen.
\nVeelzijdigheid, zelfstandigheid, altijd onverwachte dingen.
\nWaardering en vrijheid van beslissing.<\/p>\nWat maakt het werken nu moeilijker of wat bederft je plezier in het werk?
\nOverleg wordt terug piramide, piramide is obelisk geworden. Teveel bazen en te weinig voetvolk.
\nVakbekwaamheid wordt een probleem op vele echelons.
\nSociale contacten verminderen, het leger wordt oud.
\nOpeenvolgende (te veel) veranderingen, reorganisatie, verhuis.
\nFabrieksmentaliteit, je moet op elkaar kunnen rekenen.
\nOnzekerheid en de geruchtenmolen (communicatie is zoek ondanks de PC).
\nWerkdruk en personeelstekort, maar ook dingen laten aanslepen, zeggen maar niets doen.
\nGeen respect van je bazen voor je werk, betweters, misbruik van macht.
\nBazen weten steeds minder, slechte organisatie.
\nCollega’s die uitgeblust zijn, zagen, alleen maar ‘hun’ job doen, muggenziften.
\nEen slechte samenwerking maakt sfeer slecht.
\nMensen die tegen hun zin komen werken en de andere lastig vallen.
\nEgo\u00efsme en gezeur, ikke…
\n’t Is weer ieder voor zijn eigen in plaats van samen dingen mogen doen.
\nEigenzinnige beslissingen van eigenzinnige chefs zonder overleg.<\/p>\n
Waarom ga je werken?
\nOmwillen van het geld, om te kunnen leven, mijn boterham te verdienen.
\nZelfvoldoening, omdat ik graag werk, ik ga met plezier werken, tijdverdrijf, uitdaging, een goeie kijk op mijn werk.
\nNoodzaak. Sociaal contact, vanwege van de “vrienden” in het leger.
\nVoor het gezin en om iets op te bouwen in het leven.<\/p>\n
Ter afronding: wat ga je straks terug naar huis, in je rugzak stoppen?
\nDe Valentijnskaartjes die we vandaag meekregen (nvdr. we zijn 15 febr. dag na Valentijn).
\nVerdraagzaamheid, uitpraten, leren luisteren, kinderen positief benaderen en motiveren.
\nOptimist is zoveel beter, aangenamer dan een pessimist.
\nRespect voor elkaar, vriendschap, genieten van elke positieve ervaring.
\nIedere JoB-dag is positief.
\nVeel positieve kennis, en positieve zaken die ik vandaag opgestoken heb.
\nHet leven is nog niet zo slecht.
\nEerst een beetje ruimte maken door een paar overbodige zaken eruit te halen.
\nDe leuke contacten die we weer gelegd hebben, het terugzien van vrienden.
\nDe boodschap dat andere mensen hetzelfde voelen en denken.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Verslag van een JoB-bezinningsdag te Peutie onder leiding van Jan Rolies. Decock Andr\u00e9 1\/2005 Na de gebruikelijke ontvangst met alles erop en eraan, zoals we gewoon zijn in Peutie, na de even gebruikelijke plichtplegingen die de meesten al kennen en na de traditionele inleidingen…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-627","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-om-rondom"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/627","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=627"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/627\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12992,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/627\/revisions\/12992"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=627"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=627"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.army-chaplaincy.be\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=627"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}